Σημείο 30: Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο....

Η ζωή είναι ένα σχολείο λένε, αλλά αν οι δάσκαλοι περιμένανε τη δευτέρα παρουσία μου στο μάθημα δεν θα με κόβανε? Όχι επειδή δεν θα είχα τις γνώσεις αλλά λόγω αδιαφορίας. Τελικά είμαστε όλοι το τζάνκι της Ομόνοιας και η καλόγρια της Μονής Βατοπεδίου.....

Ναι ξέρω σίγουρα όλοι έχουμε τις ιδιαιτερότητές μας, ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και άλλα τέτοια στερεότυπα που το μόνο που καταφέρνουν είναι να κάνουν το μοναδικό, στερεότυπο.

Υπάρχει λοιπόν ένα αόρατο, για τους άλλους, νήμα, χοντροκομμένο όσο το μπέικον που πέρνει η γειτόνισσα μου για μένα, που θέλωντας και μη μας κρατάει ενωμένους. Γιατί λοιπόν δεν το τραβάμε λίγο για να έρθουμε πιο κοντά και ας αφήσουμε στο πίσω πίσω μέρος του μυαλού και της καρδιάς μας την ομιλούσα πανίδα.